هاست های رایگان free host

free host

چگونه یه هاست مجانی پیدا کنیم؟

هاست مجانی واسه چه کارایی خوبه؟

 

همون طور که مشخصه هاست مجانی واسه هر کاری خوب نیست ، معمولاً برای کارهای آماتور و سایت های شخصی که ترافیک ماهیانه کمی دارن و uptime توی اونها مسلئه حیاتی نیست گزینه های خوبی هستن ولی برای کارهای تجاری مطلقاً خوب نیستن دلایل زیر رو می شه به طور خلاصه برای توجیح مناسب نبودن واسه این کارها گفت:

· امنیت سرورهای مجانی تظمینی نداره و ممکنه که یه هکر خیر بیاد و همه سرور رو بریزه به هم و یا خدایی نکرده تو محله سرور شما آتش سوزی بشه و این حرفا!

· پشتیبانی آن لاین سرویس های free معمولاً وجود نداره یا در حد صفره

· ممکنه که یه بنرهای تبلیغاتی به سایت شما اضافه بشه که شما زیاد خوشتون نیاد

· همون طور که قبلاً هم بحث کردیم پهنای باند سرویس های مجانی عموماً کم و اگه یه سایت پر رفت و آمد باشید زود پهنای باند شما تموم می شه و می مونین توش!

· این سرور ها بعید نیست که واسه transfer موی دماغ شما بشه ، پس قبل از هر کاری فکر کنید

اما یه چیزی که واضحه اینه که قیمت هاست در ایران خیلی خیلی بالاست ، 

انتخاب ها همین جور محدود و محدودتر می شه تا به چند تا سایت می رسیم

یه سرویس مجانی فارسی

برچسب‌ها: host

 

انواع SERVER

شايد تا نام Server را بشنويم به ياد يك رايانه با تراشه Pentium IV يا نهايتاً رايانه‌هاي تك مارك(Brand) با 2 يا 4 تراشه اصلي بيافتيم. آيا واقعاً Server همين است؟ آيا شركت هايي با تعداد كاربران زياد و انواع سرويس‌ها از همين رايانه‌ها به عنوان Server استفاده مي‌كنند؟ آيا شركت‌هايي مانند AOL[1]،Yahoo، Microsoft[2]، CNet(حتماً Download.com رو ديدين؟) و ... از چنين رايانه‌هايي به عنوان Serverهاي خود استفاده مي‌كنند؟ آيا مجموعه‌هايي مانند US Navy از برد اصلي P4s500 شركت Asus (از همان‌ها كه در بازار رضا مي‌فروشند!) به عنوان برد Server خود استفاده مي‌كند؟

همواره وقتي در يك زمينه، كار به جاهاي تخصصي مي‌رسد، ابزارها نيز با ابزارهاي عادي متفاوت شده و به سمت ابزارهاي تخصصي مي‌روند. در زمينه‌ي استفاده از رايانه‌ها نيز چنين است. ممكن است هنگامي كه نياز به دادن سرويس "بانك‌هاي اطلاعاتي" به 200 يا 500 كاربر داريد، بتوانيد از يك Server ساده با 2يا 4 پردازنده و حافظه‌هاي سخت‌افزاري با فناوري RAID[3] استفاده كنيد. اما آيا براي دادن انواع سرويس‌هايي كه حتي يك لحظه هم نبايد قطع شوند نيز، مي‌توان از چنين امكاناتي استفاده كرد؟ بنا بر تحقيقات صورت گرفته در سال 1999، بيش از نيمي از Serverها نياز دارند به صورت 7 روز در هفته و 24 ساعت در روز سرويس دهند- به يقين اين آمار براي Serverهاي شبكه‌ي اينترنت بيش‌تر از " نيمي" مي‌شود- و به طور متوسط هر ساعت قطعي سرويس آن‌ها بيش از 10.000 دلار براي شركت‌شان ضرر دارد (شايد براي اطلاعات بيشتر درمورد ارزش زمان قطعي Serverها بعدا مقاله‌اي تهيه كرديم).



نياز مجموعه‌هاي بزرگ به Serverها، علاوه بر در دسترس بودن هميشگي، در سرعت بالاي انجام عمليات در واحد زمان،در حجم اطلاعاتي كه بايد نگه‌داري شود و در حجم اطلاعاتي كه در لحظه درخواست مي‌شود نيز خواهد بود.



يك راه براي پاسخ‌گويي به نيازهاي بالا، استفاده از رايانه‌هايي در رده‌ي رايانه‌هاي معمولي است(با تراشه‌هاي سازگار با تراشه‌هاي Intel®) كه درآن‌ها براي رفع مشكلات گفته شده، افزون بر استفاده از قدرتمند ترين قطعات در كلاس قطعلات عادي، تعداد آن قطعه‌ها را نيز بيشتر مي‌كنند. مثلاً تعداد كارت‌هاي شبكه 1Gbprs را به 2 يا 4 افزايش مي‌دهند، از RAMهاي DDR266Mhz (يا حتي RD800Mhz) و آخرين تراشه‌هاي سازگار با Inter® در تعدادزياد استفاده مي‌كنند. براي نگه‌داري اطلاعات، در كنار استفاده از چندين ديسك سخت[4] SCSI ، از سيستم‌هاي RAID استفاده مي‌كنند. اين سيستم‌ها امكان بهره‌گيري از چند ديسك سخت به صورت يك ديسك سخت واحد را مي‌دهند. اين كار علاوه بر بالارفتن سرعت، امكان دسترسي به اطلاعات حتي هنگامي كه يكي از ديسك‌ها از دست رفته‌اند را ممكن مي‌سازد. نكته‌ي جالب در مورد برخي از اين رايانه‌ها، قابليت تعويض ديسك‌هاي سخت‌ِ خراب حتي درحالي كه سيستم درحال سرويس دادن است و كاربران مشغول كارند مي‌باشد(قابليت " تعويض داغ" يا تعويض در حين كاركرد)[5].

سيستم‌هاي عامل اين رايانه‌ها معمولا سيستم‌عامل Windows®(نسخه‌هاي معمولي و يا خاص) و يا Linux® هستند.

اما درحالت تخصصي‌تر، افزايش قطعات به صورت دسته جمعي انجام مي‌شود، يعني به جاي اين‌كه حافظه يا ديسك سخت Server را افزايش دهند(يا در كنار افزايش آن‌ها)، يك رايانه‌ي ديگر به آن اضافه مي‌كنند! يكي از بزرگ‌ترين مزاياي اين كار اين است كه همچنان كه به منابع بيشتري احتياج پيدا مي‌كنيد، مي‌توانيد آن‌ها را قوي‌تر سازيد (در مقياس بزرگتري نسبت به روش قبل حركت مي‌كنيد).

به عنوان مثال از محصولات IBM® مي‌توان به سري X(XSeries®)، اشاره كرد. اگر يك X445™ براي شركت خود بخريد، يك رايانه با نهايتاً 4 تراشه(مي‌توانيد فقط 2 تراشه داخلش داشته باشيد)، 32گيگابايت حافظه(RAM) و 293.6گيگابايت ديسك سخت دراختيار داريد. اما شما مي‌توانيد تا 8 عدد از اين نوع Server را در كنارهم به خدمت بگيريد.(32پردازنده، 256گيگابايت حافظه و بيش از 1ترابايت ديسك سخت!!) شركت IBM با يك اصطلاح زيبا از اين گونه رايانه‌ها ياد مي‌كند: رايانه‌هايي كه بابت آن‌ها "، هزينه مي‌كنيد، درحالي كه كه بزرگ مي‌شويد[6]( و به منابع بيشتري احتياج پيدا مي‌كنيد)".

در اين حالت براي هر يك از اين واحدها مي‌توان يك سيستم‌عامل داشت يا براي هرچند واحد يك سيستم‌عامل و يا حتي براي يك واحد بيش از يك سيستم‌عامل. سيستم‌عامل اين Serverها مي‌تواند تمام سيستم‌هاي عامل متداول براي يك Serverمعمولي (مانند Windows® 2003,2000Server/Advanced Server، Novel® Netware®، Linux® و ...) باشد. البته دقت كنيد كه اين نرم‌افزارها خود نيز محدوديت‌هايي دارند. مثلا نسخه‌ي 64بيتي سيستم عامل Windows 2003 Server تعداد 64 پردازنده و 512گيگابايت RAM را پشتيباني مي‌كند. معمولاً حافظه‌هاي اين رايانه‌ها نيز قابليت " تعويض داغ" را دارند.




در همين راستا مي‌توان به فناوري Serverهاي تيغه‌اي نيز اشاره كرد. در اين فناوري بسيار جالب و جديد، مكان‌هايي كه براي قرارگيري رايانه‌ها قرار گرفته، افزون بر اين‌كه امكان برقراري ارتباط پرسرعت را براي استفاده از مزاياي بالا به آن‌ها مي‌دهد، منابعي چون: خنك كننده‌ها، درايو‌هاي لوح فشرده(CD or DVD Drives)، درايو‌هاي ديسكت و فراهم كنندگان توان(Power suppliers) را براي آن‌ها به اشتراك مي‌گذارد. در اين‌صورت علاوه بر اشغال فضاي كمتر، مجبور به پراخت هزينه‌ي كمتري نيز هستيم.

رايانه‌ي HS40®، محصول IBM از اين دسته است كه مي‌توان تا 14 عدد از آن‌ها را داخل يك محفظه‌ مخصوص قرار داد. هر يك از اين رايانه‌ها داراي 2تاچهار پردازنده، 16گيگابايت حافظه، 2(يا بيشتر) كارت شبكه‌ي 1گيگابيت در ثانيه و بيش از 293گيگابايت ديسك سخت‌اند.





رايانه‌ي Sun® Fire® 15K نيز جزو ابرقدرت‌هاي اين دسته‌بندي‌ست. اين رايانه كه از تخته[7]‌هاي "تراشه/حافظه"[8] استفاده مي‌كند قابليت به كارگيري تراشه‌هاي سازگار با X86 و تراشه‌هاي SPARC® را (به صورت همزمان!!) دارد. مطمئن هستيم كه تصوير اين رايانه شما را به اشتباه انداخته و اصلا نمي‌توانيد حدس بزنيد كه اين رايانه 192سانتي‌متر ارتفاع، 85سانتي‌مترعرض و 166سانتي‌متر عمق دارد. اگر اين‌ها را نيز درست حدس زديد، نظرتان درباره‌ي وزن يك تني آن چيست؟ (البته با تمام تجهيزات)

اين Server قابليت داشتن 18تخته‌ي پردازنده/حافظه هركدام با 4پردازنده و 32گيگابايت حافظه و 17تخته‌ي اضافه‌ي 2پردازنده‌اي(مجموع 106پردازنده‌ي 1.2گيگاهرتزي[9] و نيم ترابايت حافظه)و ديسك سخت‌اي با بيش از 250ترابايت را دارد. نكته‌ي بسيار قابل توجه درباره‌ي اين رايانه داشتن قابليت "تعويض داغ" براي تمام قطعات، شامل خك‌كننده‌ها، فراهم كننده‌هاي توان، ديسك سخت‌ها، حافظه‌ها و حتي پردازنده‌هاي آن است. هر تخته‌ي پردازنده/حافظه را مي‌توانيد از آن جدا كنيد درحالي‌كه باقي تخته‌ها درحال كارند. سيستم‌عامل اين رايانه (مانند اكثر محصولات شركت SUN) سيستم‌عامل Solaris® است.

قيمت اين رايانه بيشتر از PCهاي معمولي است! البته بنا به مشخصاتي كه انتخاب مي‌كنيد(به عنوان مثال تعداد تخته‌هاي پردازنده/حافظه) تغيير مي‌كند اما اگر تمام تجهيزات و نرم‌افزارها را بخواهيد بايد حدود 4ميليون و 350هزار دلار هزينه كنيد(اين رايانه به هيچ‌وجه گران‌ترين Server اين شركت نيست[10] !).



شركت Hewlett Packard® (يا به اختصار همان HP) نيز محصولات متعددي در اين زمينه ارايه كرده، اما محصولي كه هم‌اكنون قصد تشريح آن را داريم جزو اين رده به حساب نمي‌آيد:

رايانه‌ي HP 9000 Superdome، از رده‌ي رايانه‌هاي Nonstop Servers از محصولات HP است. اين Server با 128 پردازنده!! و يك ترابايت حافظه بطور يقين انتخاب خوبي براي موسسات كوچك و متوسط نيست!(احتمالا هزينه‌ي مصرف برق يك دوره‌ي اين رايانه از هزينه‌ِ Server اي كه آن‌ها احتياج دارند بيشتر است!!!) حافظه‌هاي اين رايانه با سرعت 256گيگابايت در ثانيه اطلاعات را رد و بدل مي‌كنند[11]. سيستم‌عامل اين رايانه بر پايه‌ي سيستم عامل Unix بنا شده و به صورت اختصاصي توسط HP ارايه گرديده است.

ابعاد آن 196*152*122 سانتي‌متر است و 1196كيلوگرم وزن دارد. اين رايانه در ارتفاع بالاتر از 4600متر از سطح دريا كار نمي‌كند!! (ارتفاع كاري آن 3100 گزارش شده).



با وجود تمام مسائل گفته شده، بنظر شما آيا بازهم يكي از اين رايانه‌ها براي سازماني مانند Google® كافي است؟

موسسات بزرگ علاوه بر استفاده از رايانه‌هاي قدرت‌مند، از سرويس‌هاي ويژه‌اي با عنوان Clustering براي پخش كردن وزن پردازش‌ها[12] و نيز "تحمل خطا[13]" استفاده مي‌كنند.

مثلا جالب است بدانيد كه Google® حدود 100.000 رايانه‌ي Server در سراسر دنيا دارد.



متن كامل مقاله به همراه تصاوير را در قالب PDF دريافت فرماييد.





منابع:



The Secret Source of Google's Power_ By Skrenta at April 4, 2004 02:11 PM.

Designing SQL Server 2000 Databases for .Net Enterprise Servers_ By Robert Patton.

Why X? Making the Case for IBM eServer xSeries Servers_ ZDNet 2003_IT Business Case Series.

WWW.HP.Com

WWW.Sun.Com

WWW.IBM.Com



--------------------------------------------------------------------------------

1 به عنوان مثال فراهم كننده‌ي اينترنت(ISP) AOL® بيش از 24ميليون كاربر در ايالات متحده دارد.

2 Homail به تنهايي 60 ميليون كاربر دارد

3 Redundant Array of Independent(/Inexpensive) Disks

4 Storage

5 Hot swappable RAMs

6 "Pay as you grow" يا XPand on Demand

7 Board

8 CPU/Memory

9 هيچگاه 1.2گيگاهرتز را با 2.6گيگاهرتز رايانه‌ي منزل خود مقايسه نكنيد. اين تراشه‌ها از نوع SPARC™ و ساخت شركت Texas Instruments®هستند و با تراشه‌هاي شركت Intel® كاملا متفاوتند.

10 برخي از زمينه‌‌هاي پيشنهادي شركت SUN® براي بهره‌گيري از اين Server عبارت اند از:

Business Financial
Customer Management Solutions
Decision Support Data Warehouse
E-commerce
Enterprise Resource Planning
ISV Solutions
Software Development
Technical Applications


11 براي اين‌كه ديد مناسبي پيدا كنيد بايد بگويم كه يك حافظه‌ي معمولي از نوع DDR، مي‌تواند اطلاعات را با سرعت كمي بيشتر از 2گيگابايت در ثانيه انتقال دهد.

12 Loud Balancing

13 Fault tolerance

تهیه پشتیبان از تنضیمات شبکه

ست کردن تنظیمات مختلف شبکه، وقتی به کاری روزانه تبدیل شود بدون شک طاقت فرسا و کسل کننده خواهد شد. از طرف دیگر، وقتی بناست تغییراتی در تنظیمات شبکه ایجاد کنید، ممکن است ناخداگاه به تنظیمات اصلی صدمه بزنید که شبکه را دچار اختلال می کند. بنابراین داشتن نسخه ی پشتیبان از تنظیمات شبکه بسیار ضروری به نظر می رسد.

در این مقاله ما با دستورات کاربردی محیط Command Prompt آشنا شدیم و همچنین آموختیم چگونه می توان از این دستورات در Batch File ها استفاده نمود. در این مطلب نیز، ابتدا با نحوه ی گرفتن نسخه ی پشتیبان از تنظیمات شبکه آشنا می شویم و در ادامه با ساخت یک Batch File ، استفاده از این دستورات را ساده خواهیم کرد.

چگونه از تنظیمات شبکه نسخه ی پشتیبان بگیریم؟

همان طور که می دانید با دستور netsh می توانید انواع و اقسام تنظیمات Local و یا Remote شبکه را اضافه و یا تغییر دهید. این دستور در زیر مجموعه ی خود دستوری به نام Dump دارد که برای نمایش و یا ذخیره کردن تنظیمات شبکه است. برای گرفتن یک نسخه ی پشتیبان کلی و از طریق دستور netsh ، به شکل زیر عمل می کنیم:

netsh dump > d:\backup.dmp

این دستور نسخه ی پشتیبان تنظیمات شبکه را در درایو D ذخیره می کند. همان طور که می دانید دستور netsh شامل شاخه هایی نظیر Interface، Routing، Ras و … است. اگر بخواهید به صورت جزیی تر نسخه ی پشتیبان تهیه کنید می توانید برای مثال به شکل زیر عمل کنید:

netsh interface ip dump > d:\backup.dmp

به این نکته نیز توجه کنید که برای گرفتن نسخه ی پشتیبن نباید وارد شاخه ی Netsh شوید. نوشتن دستورات بالا به خودی خود کافی هستند.

وارد کردن تنظیمات شبکه:

بعد از گرفتن نسخه ی پشتیبان می توانید با خیال راحت تنظیمات شبکه را دست کاری کنید. مهم نیست چه بر سر تنظیمات شبکه می آورید، مهم این است که بتوانید تنظیمات پیش فرض را برگردانید. برای این کار دستور زیر را تایپ کنید:

netsh –f backup.dmp

البته قبل از اجرای این دستور، باید وارد شاخه ای شوید که نسخه ی پشتیبان در آن قرار دارد. در این مثال درایو D. به همین راحتی تنظیمات پیش فرض شبکه اعمال می شود.

ساخت یک Batch File برای گرفتن نسخه ی پشتیبان:

انجام کار های ذکر شده بسیار ساده است. اما با این حال اگر تبدیل به یک کار همیشگی شوند، عذاب آور خواهد شد. ضمن اینکه هنگامی که برای یک مشتری، شبکه ای طراحی و راه اندازی می کنید، می توانید یک Batch File ساخته و آن را به صاحب کار دهید تا در هنگام بروز مشکلی ساده، مجبور نشوید شخصا در محل حاضر شوید.

برای این کار ابتدا یک منو ایجاد می کنیم تا بتوانید با تایپ یک عدد، نسخه ی پشتیبان تهیه کنید و یا آن را برگردانید. سپس با استفاده از تابع شرطی IF، فایل را طوری برنامه ریزی می کنیم تا با وارد کردن هر عدد، کاری خاص انجام دهد. قسمتی از این فایل را در شکل زیر میبینید.

فایل آماده را می توانید از این آدرس دانلود کنید. فراموش نکنید نسخه ی پشتیبان در همان فولدری که این Batch File قرار دارد، ذخیره می شود. البته این حالت را به راحتی می توانید تغییر دهید.

TELNET چیست !!!

Telnet چیست؟
Telnet یا Telecommunication network نرم افزاری است که به افراد توانایی کنترل قسمت های مختلف یک کامپیوتر را از راه دور می دهد. تمام این توانایی ها در محیط متنی صورت می گیرد و تنها به وسیله ی یک سری دستورات است که می توانیم به اهداف خود برسیم. این دستورات جا به جا شده بین کامپیوتر میزبان و میهمان، به صورت متن منتقل می شود و بنابراین امنیت کمی خواهند داشت. اگر واقعن نگران اطلاعات جا به جا شده هستید، می توانید از SSH یا Secure Shell استفاده کنند.

استفاده از Telnet:
برای استفاده از Telnet، بعد از وارد شدن به محیط Command Prompt به صورت زیر عمل کنید:

Telnet Computer name

به جای Computer name نام کامپیوتری که قصد متصل شدن به آن دارید را بنویسید. در این صورت، اگر سرویس Telnet بر روی کامپیوتر میزبان روشن باشد، شما به Command Prompt آن کامپیوتر دسترسی خواهید داشت و می توانید از دستوراتی که در پست قبل مطرح شده بود، نهایت استفاده را ببرید. البته قبل از متصل شدن ممکن است از شما تقاضای نام کاربری و رمز عبور کند که باید نام و پسورد اکانت کامپیوتر میزبان را وارد کنید. به این نکته نیز توجه داشته باشید که هنگام تایپ کلمه ی عبور، بر روی صفحه ی نمایش کلمه ای ظاهر نمی شود.

دستور Telnet شامل پارامتر های گوناگونی می باشد که هر کدام از آنها دارای کاربرد های زیادی هستند. به کمک پارامتر l- می توانید با نام کاربری مورد نظرتان، به کامپیوتر Remote متصل شوید. شکل کلی استفاده از این پارامتر به صورت زیر است:

Telnet mohammad –l administrator

که Mohammad نام کامپیوتر مورد نظر Administrator هم یوزری است که با آن قصد لاگین کردن داریم. همچنین با کمک پارامتر Port می توانید با پورتی متفاوت به کامپیوتر مورد نظر متصل شوید:

Telnet mohammad 50

پورت پیش فرض برنامه Telnet، عدد 23 است. اما ممکن است این پورت توسط مدیر شبکه مسدود و پورت دیگری به این کار اختصاص داده شده باشد. اینجاست که شما باید عدد پورت را هم وارد کنید. در ادامه نحوه ی تغییر دادن پورت را هم خواهیم آموخت.
برای ساختن فایل لاگ هم پارامتری وجود دارد که به کمک آن می توانید تمام فعالیت ها را ذخیره کنید.

telnet mohammad –f d:\log.txt

با این دستور فایل لاگ در درایو D و با نام log ذخیره خواهد شد. البته برای این کار روش دیگری هم وجود دارد و آن استفاده از نرم افزار های جانبی است. یکی از برنامه های خوب در این زمینه CRT است. نسخه ی 30 روزه ی این برنامه را برایتان آپلود کردم که می توانید از این آدرس، دانلود کنید.

ضمن اینکه به کمک دستور tlntadmn می توانید اطلاعات جامعی در مورد جلسه ی در حال اجرا به دست بیاورید. هنگام پایان کار نیز، با دستور exit ارتباط خود را با کامپیوتر Remote قطع نمایید.

تغییر پورت:
برای این کار نیاز به ایجاد تغییر در رجیستری ویندوز خواهید داشت. وارد پنجره ی Run شوید و عبارت regedit را وارد کنید. سپس شاخه ی زیر را طی کنید:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\TelnetServer\1.0

سپس از سمت راست مقدار TelnetPort را تغییر دهید. در این مسیر می توانید سایر تنظیمات Telnet را نیز به صورت کامل دستکاری کنید.

خطاهای رایج:
ممکن است هنگام متصل شدن به کامپیوتر مورد نظر، با پیغام زیر روبه رو شوید:

Could not open connection to the host, on port 23: Connection failed

این پیغام هنگامی ظاهر می شود که سرویس Telnet فعال نباشد. البته در شبکه های معمولی که امنیت سفت و سختی حکم فرما نیست شما به راحتی می توانید این سرویس را در کامپیوتر مورد نظر فعال کنید. برای این کار از پنجره ی Run، دستور mmc را تایپ کنید تا پنجره ی کنسول باز شود. از منوی File، گزینه ی Add/Remove snap-in را انتخاب کنید. با زدن دکمه ی Add، مشاهده خواهید کرد که می توانید به تمامی قسمت های کامپیوتر مورد نظر متصل شوید. در صفحه ی باز شده، گزینه ی Sevices را انتخاب کنید. در پنجره ی جدید با انتخاب گزینه ی Another computer، آدرس کامپیوتر مورد نظر را وارد کنید. بعد از انجام این کار، سرویس Telnet را پیدا کرده و آن را Start کنید. (در این پست نیز از کنسول MMC استفاده کرده بودیم)
البته تغییر پورت هم می تواند یکی از دلایل بروز این خطا باشد که نباید آن را فراموش کنید.

علت عدم دسترسی WINDOWS7 به منابع شبکه

در شبکه های کامپیوتری، بسیار پیش می آید که وقتی قصد دسترسی به منابع سیستمی را دارید، با پیغام های خطا روبه رو می شوید. دلایل بروز این خطا ها می توانند با توجه به نوع شبکه شما، متفاوت باشند. مثلا در شبکه های دامین، ممکن است دامین کنترلر مشکلی پیدا کرده باشد و یا در شبکه های ورک گروپ ممکن است نام کاربری و رمز عبوری که وارد می کنید، در کامپیوتر میزبان وجود نداشته باشد.

اما بعضی اوقات نیز مشکل به سادگی بالا نیست. ممکن است تنظیمات Policy یکی از سیستم ها مشکلی داشته باشد و مانع از برقراری ارتباط در شبکه شود. اینجاست که افرادی که اطلاعات زیادی از شبکه ندارند، معمولا گیر می کنند. در این پست به بررسی یکی از این مشکلات در ویندوز 7 می پردازیم که مانع از برقراری ارتباط با ویندوز XP می شود.

اگر بخواهید از ویندوز 7، به سیستم عامل های قدیمی تر مایکروسافت ، مانند ویندوز XP متصل شوید، ممکن است با پیغام نادرست بودن نام کاربری و رمز عبور مواجه شوید. در صورتی که مطمئن هستید اطلاعاتی که وارد می کنید درست هستند. این پیغام ، درست مشابه پیغامی است که ممکن است بعضی از شما ها، در ویندوز 2003 دیده باشید. دقت کنید این پست تنها به حالتی که از نام کاربری و رمز عبور ایراد گرفته می شود، می پردازد و دلایل بسیار دیگری نیز برای عدم متصل شدن به منابع سیستم وجود دارد. حال دلیل بروز این مشکل چیست؟

در قسمت امنیت شبکه، پروتکلی وجود دارد با نام Lan Manager authentication که وظیفه ی تصدیق کلاینت های ویندوزی، که قصد دسترسی به منابع شبکه دارند را بر عهده دارد.در واقع این پروتکل تعیین می کند که کلاینت ها باید با چه پروتکل امنیتی، درخواست های خود را ارسال کنند و یا سرور چه پروتکل هایی را مورد پذیرش قرار می دهد. در یک شبکه، هنگامی که پروتکل های امنیتی که کلاینت و سرور استفاده می کنند، با یکدیگر همخوانی نداشته باشند، دسترسی به منابع سرور غیر ممکن می شود.

* دقت کنید همخوانی نداشتن این پروتکل ها به معنی قطع کامل ارتباط بین کلاینت و سرور نیست. تنها پیوستن به دامین، تایید نام کاربری و رمز عبور و همچنین دسترسی به منابع، تحت تاثیر این پروتکل هستند.

این پروتکل 6 تنظیم مختلف دارد که عباتند از:

0- Send LM & NTLM responses
1- Send LM & NTLM - use NTLMv2 session security if negotiated
2- Send NTLM response only
3- Send NTLMv2 response only
4- Send NTLMv2 response only/refuse LM
5- Send NTLMv2 response only/refuse LM & NTLM

این تنظیمات بیانگر سطح تصدیق در شبکه هستند. مثلا اگر سیستمی تنظیماتش منطبق با 0 باشد، تنها از LM و NTLM برای تصدیق نام کاربری و رمز عبور استفاده می کند. یا اگر تنظیمات کامپیوتری بر روی شماره 1 باشد، علاوه بر این دو مورد، اگر سرور پشتیبانی کند، از NTLMv2 نیز استفاده می کند. اگر شما بخواهید به کامپیوتری که سطح امنیتی آن بر روی 5 قرار دارد، متصل شوید، یا باید تنظیمات کامپیوتر شما بر روی 5 باشد، و یا کمتر از آن. در غیر این صورت ارتباط با مشکل روبه رو می شود چون شما قادر به تصدیق نام کاربری خود نخواهید بود.

بنابراین هم اکنون اگر در ویندوز 7، هنگام متصل شدن به سیستم عامل های قدیمی تر با این مشکل روبه رو شدید، ایراد کار را می دانید. اما چگونه این مشکل را بر طرف کنید؟

از Control Panel وارد Administrative Tools شوید و در این صفحه، بر روی Local Security Policy کلیک کنید. در پنجره ی باز شده و از ساید بار سمت چپ، به ترتیب بر روی Local Policy و سپس Security Option کلیک کنید. حالا از سمت راست بر روی عبارت Network Security: LAN Manager autentication level کلیک کنید.

حالا تنظیمات را بر روی شماره 1 یعنی Send LM & NTLM - use NTLMv2 session security if negotiated قرار دهید. سپس وارد محیط Command Prompt شوید و دستور gpupdate /force را وارد کنید تا تغییرات شما اعمال شود. اگر تغییرات اعمال نشد، یک بار کامپیوتر را Logoff کنید. کار تمام است.

باز هم تکرار می کنم که این راه حل تنها برای مواقعی است که با پیغام “نام کاربری و رمز عبور اشتباه است” روبه رو می شوید.

 

پیام مدیرسایت

باسلام

لطفا جهت ارسال سوالات خود ومشاوره جهت اجرای پروژه ها،از طریق پست الکترونیک این سایت اقدام نمایید

به سوالات شما عزیزان پاسخ خواهیم داد.

[e-mail]

استفاده از REMOT DESKTOP

آيا تا به حال به اين فكر افتاده ايد كه چگونه مي توانيد از منزل و از راه دور سيستم محل شركت و يا اداره خود را به نحوي Remote كنيد كه حتي صفحه دسك تاپ آن را به همان شكل و شمايل بر روي سيستم خود داشته باشيد .به عبارت ديگر آيا مي توان به نحوي از تمامي امكانات آن سيستم بهره برده و به راحتي برنامه هاي آن را از راه دور اجرا كنيد و بر روي سيستم خود ملاحظه كنيد.
شركت مايكروسافت با قراردادن برنامهRemote Desktop در نسخه Xp Profesional خود اين امكان را براي كاربران فراهم ساخته تا از راه دور به كامپيوتري در محل ديگر دسترسي يابند .از طريق اين ويژگي مي توانيد از منزل به كامپيوتر محل كارتان مرتبط شويد و به تمام برنامه ها ، فايلها و منابع موجود در شبكه محل كارتان ، دسترسي يابيد . حتي مي توانيد محيط دسك تاپ سيستم محل كارتان را عينا در كامپيوتر راه دور اجرا نمائيد .

در واقع شيوه كار اين برنامه به نحوي است كه به محض برقراري ارتباط ، سيستم راه دور بطور اتوماتيك Lock مي شود و ماداميكه به آن مرتبط هستيد هيچ شخص ديگري نمي تواند به برنامه ها ، فايلها و ساير منابع آن دسترسي داشته باشد و هنگاميكه به محل كارتان بازگرديد مي توانيد آن را با فشار دادن كليد هاي CTRL+ALT+DEL از حالت Lock خارج نمائيد .

از ديگر ويژگي هاي اين برنامه امكان login در يك زمان بر روي چند سيستم مي باشد - حتي در حالتي كه ديگران نيز به آن سيستم Log in كرده باشند- و كاربر مي تواند برنامه هاي آنها را بطور همزمان اجرا كند.

براي دسترسي به امكانات و اجراي اين برنامه بايد موارد زير را در نظر داشته باشيد :

- يك كامپيوتر كه در آن ويندوز Xp Profesional نصب شده و دسترسي به محيط اينترنت و يا شبكه را دارد .

- يك كامپيوتر ديگر در منزل و يا در همان محل شركت (كه از طريق شبكه داخلي با هم مرتبط هستند) با امكان دسترسي به اينترنت ، مودم

- نام كاربري ، كلمه رمز عبور و مجوزهاي مناسب


برپايي سيستم Remote Desktop :

1- به Control Panel وارد شده و سپس گزينه System را انتخاب كنيد .

2- در برچسب Remote ، گزينه Allow users to connect remotely to this computer را كه در پائين پنجره قرار دارد انتخاب نمائيد .

3- در محيط Remote Desktop ، گزينه Select Remote Users ... را كليك كنيد .

4- در كادر محاوره اي Remote Desktop Users گزينه Add… را انتخاب نمائيد.

5- در كادر محاوره اي Select Users گزينه Locations … را براي تعيين موقعيت جستجو كليك نمائيد .

6- براي تعيين نوع آبجكتها ي مورد نظرتان نيز گزينه Object Types… را كليك نمائيد .

7- هنكامي كه نام مورد نظرتان را يافتيد ان را انتخاب كرده و سپس Ok را كليك نمائيد .در اين مرحله نام مورد نظر شما در ليست كاربران Remote Desktop قرار مي گيرد.

در اين مرحله سيستم مزبور آماده برقراري ارتباط از راه دور مي باشد. بدين منظور:
1- از منوي Start گزينهPrograms و سپس گزينه Accessorise را انتخاب كرده و از قسمت Communications نيز گزينه Remote Desktop Connection را انتخاب كنيد.

2- در اين مرحله پنجره Remote Desktop Connection نمايان مي شود .

3- گزينه Options را انتخاب كنيد تا امكان تعيين گزينه هاي بيشتري براي تان فراهم شود.

4- از قسمت Computer و از منوي پائين افتادني آن نام كامپيوتر مورنظر تان را انتخاب كنيد .و يا گزينه browse more for… را براي دسترسي به نام كامپيوتر هاي ديگر انتخاب كنيد .

5- در كادر هاي user name و password و domain به ترتيب شناسه يا نام كاربري ، رمز عبور و نام domain مربوط به شبكه را وارد كنيد.

6- سپس براي برقراري ارتباط گزينه Connect را انتخاب كنيد .